قهرمان

رها از قیل و قال دنیای دون

پر از نور، آگاهی؛ جنون

به هر پرسش بی جوابی جواب

ز هر حالت بیقراری برون

وجودش سراسر پر از سود و جود

چنان کودکی غوطهور در وجود

درون جهان؛ درک یک بودنش

همانی که بودیش، کامل مینمود...

این خدا، قهرمان,؛ این زمان

درونت نشسته، درونت عیان

که تا بشکنی خود و جویش کنی

بگردی ز پیریِ خود جاودان

------------------------------

پ.ن.1: واگویههای یک ذهن فراری از کلاس روانشناسی عمومی؛ 4/آذر/98

پ.ن.2: مشخصا شبیه شعرهای قبلیم راحت و روان نیست، ولی بعنوان اولین شعر رسمیم که قرار بود وزن و قافیه داشته باشه دوستش دارم :)